Zakendoen in Cataluña

Zakendoen in Cataluña
"In Spanje is persoonlijk contact veel belangrijker. Je bouwt een relatie op met je distributeurs en klanten. Dat kost tijd. Als je eenmaal een goede band hebt, zullen ze je niet snel laten zitten. Dat is voor nieuwkomers best lastig. Het kost tijd en moeite om een goed netwerk op te bouwen"

13 mei 2007

Mis je Nederland?

Nederland an sich blijkt niet erg gemist te worden. Een aantal Nederlanders mist de “typisch Nederlandse” gezelligheid in een bruine kroeg.

Ik mis Nederland als ik dronken ben, dan ben ik sentimenteler. Ik mis dan de gezelligheid, in een normale kroeg, niet de surrogaat-barren die ze hier hebben.

Ik mis Nederland op zondagmiddag, als hier iedereen op bezoek is bij zijn schoonmoeder, en ik normaal gesproken in Amsterdam aan de bar hing met mijn maten.

Ik mis de typisch Nederlandse sfeer, in een bruin cafeetje, of ´s zomers de grachten van Utrecht.

Wat de Nederlanders vooral missen uit Nederland zijn hun familie en vrienden. Het niet zo maar even langs kunnen gaan bij iemand, in goede, maar vooral in slechte tijden, wordt als een gemis beschouwd.

Dat ik Nederland mis heeft voornamelijk met mensen te maken, niet met Nederland zelf. Mijn vriendin is zwanger en heeft het af en toe moeilijk, mijn zus gaat verhuizen, ik wil haar graag helpen, dat soort dingen.

10 mei 2007

Status & Uiterlijk

Catalanen hechten meer belang aan status en uiterlijk dan Nederlanders. Het o zo bekende Nederlandse spreekwoord “doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg” blijkt in Cataluña niet op te gaan.

Je kan aan een Spanjaard nooit zien dat ie arm is, ze zullen de vuile was nooit buiten hangen, zijn altijd netjes gekleed en goed verzorgd.

Mijn (Spaanse) man en ik hebben een huis gekocht in een wijk met golfbanen. Mijn schoonouders vertellen nu zo vaak mogelijk aan iedereen die het maar horen wil dat wij in een golfpark gaan wonen. Dat vinden ze prachtig.

In Spanje is er nog ruimte om te excelleren. Je mag er nog met je kop boven uit zteken. In Nederland is het al snel zo van: “wie denkt hij wel niet dat hij is”.

De focus op uiterlijk en status heeft volgens mijn respondenten tot gevolg dat de Spanjaarden oppervlakkiger zijn:

Spanjaarden zijn oppervlakkig, vooral de mannen. Meer macho. De Nederlandse man praat over zijn gevoel, is bewust met zichzelf bezig, doet aan yoga en heeft burn outs, hier zijn de mannen daar veel te trots voor.

9 mei 2007

Kwaliteit van leven

Dit ervaren de permanent verblijfende Nederlanders als meest prettige kenmerk van Cataluña: hier wordt meer genoten van het leven.

Cataluña is een stuk swingender dan Nederland, er is meer levensfilosofie. Ik ben zestig en ga nog vaak uit, daar wordt hier helemaal niet raar van opgekeken. Leeftijdsverschillen spelen hier een minder grote rol.

Kwaliteit van leven komt volgens mijn respondenten ook tot uiting in de relaxte manier van met elkaar omgaan:

Ze zijn hier relaxter, minder opgefokt dan in Nederland. Mensen lopen mee als je de weg vraagt, een buschauffeur stapt uit om je de weg te wijze, een mobiel wordt even uitgeleend, dat soort dingen. Heel vriendelijk en gastvrij. Het is hier gemoedelijker.

Er hangt in Nederland een onprettige sfeer. Er wonen zoveel mensen zo dicht bij elkaar, dat veroorzaakt agressiviteit. Daar maken ze elkaar het leven zuur. Het zinloos geweld daar, dat begrijp ik ook niet. Dat hoor je hier nooit.

Ook het buitenleven wordt beschouwd als groot onderdeel van de prettige manier van leven in Cataluña. Wat daar natuurlijk heel erg mee samenhangt, is het mediterraanse klimaat. Een aantal Nederlanders zegt in Cataluña een betere balans gevonden te hebben tussen werk en vrije tijd:

Ik geniet meer van het leven. Door het weer en de omstandigheden besef je dat er meer is dan alleen maar werk. Werken moet middel zijn, meer niet.

8 mei 2007

Eten en drinken

Dat eten en drinken in Cataluña en de rest van Spanje een grote rol spelen, komt duidelijk uit de interviews naar voren.

Wij leven om te kunnen eten, Nederlanders leven alleen om zich te kunnen vullen. Eten is heel belangrijk voor ons.

In Nederland at ik tussen de middag een broodje kaas, tussendoor, achter de computer. Hier lunch ik uitgebreid, met collega´s, warm eten en wijn. Ik geniet daar echt van. Maar ja, het nadeel is wel dat je laat thuis bent. Ik zit soms wel twaalf uur op kantoor.

Ook dat er veel meer buitenshuis wordt gegeten en gedronken wordt door mijn respondenten bevestigd:

Hier wordt veel geld uitgegeven aan barretjes. Het begint ´s ochtends al. Niemand ontbijt hier zowat thuis. Allemaal in de bar met een croissantje en een kop koffie. Je eet en leeft hier veel meer buiten. Nederland is huisgericht en Spanje juist buitengericht. Je nodigt mensen ook nooit thuis uit, je spreekt altijd buiten af, in een café of restaurant.

7 mei 2007

Geslotenheid van Catalanen

Een heel opmerkelijke eigenschap die eigenlijk niet zo past bij het het beeld dat wij vaak hebben van mediterraanse mensen, maar die bijna alle Nederlandse respondenten toeschrijven aan het Catalaanse volk is geslotenheid. Volgens de respondenten is dit een “typische Catalaanse” eigenschap, die niet opgaat voor de rest van Spanje. Catalanen laten buitenstaanders niet snel toe tot hun leefkring.

Catalanen zijn veel geslotener dan Nederlanders en andere Spanjaarden. Men staat hier niet zo open voor contact. Wel is het in Cataluña zo dat wanneer je echt een vriendschap hebt opgebouwd, deze langdurig en serieus is.

Catalanen kijken heel lang de kat uit de boom. Ze zijn minder spontaan en laten je niet snel toe tot hun vriendenkring. Maar als je eenmaal binnen bent is het hechte vriendschap. Ik heb ook in Madrid gewoond, daar zijn de mensen heel open, maar de vriendschappen veel oppervlakkiger.

5 mei 2007

Familiebanden in Spanje

De respondenten geven aan dat met name familiebanden in Cataluña een veel grotere rol spelen dan in Nederland. Kinderen worden van jongs af aan vaak erg verwend en blijven tot hun derstigste thuiswonen. Opa en oma wonen vaak ook in huis.

Mensen geven hier veel meer om hun familie. Daar heb ik veel van geleerd. Als je dan ziet hoe ze in Nederland met hun oudjes omgaan! Ze parkeren ze in verzorgingstehuizen en gaan er eens in de maand langs.

Ik vind ze hier erg kindvriendelijk. Kinderen mogen altijd heel laat opblijven en worden enorm verwend, dat zie je al op partijtjes. Er wordt standaard een zaal voor ze afgehuurd en ze krijgen nooit cadeautjes onder de dertig euro. De kinderfeestjes zijn voor de moeders ook een sociale happening; ze blijven er altijd bijzitten en drinken dan samen koffie of champagne.

De familiebanden worden door een aantal vrouwelijke respondenten soms wel beklemmend gevonden:

Mijn (Spaanse) exvriend woonde nog thuis. Daar had ik wel moeite mee. Zijn moeder was altijd van alles op de hoogte en had daar zo haar eigen ideeën over.

Je moet als vrouw voor je (schoon)familie voldoen aan allerlei eisen. “Estar guapa” (mooi zijn) lijkt wel het belangrijkste. Het is hier belangrijk om er altijd maar mooi en elegant uit te zien. Spaanse vrouwen zijn dan ook echte meisjes; van jongs af aan hoeven ze alleen maar mooi te zijn en wordt van ze verwacht dat ze voor de familie gaan zorgen.

De belangrijke rol die familie inneemt in het dagelijks leven lijkt een waarde die veel Nederlanders echt geïnternaliseerd hebben. Ze passen zich niet alleen in Cataluña aan, bij hun eventuele schoonfamilie, maar kijken ook anders tegen hun eigen familie in Nederland aan.

Elke zaterdag eet ik paella bij mijn schoonfamilie en ik zie ze ook nog eens elke maandag. Familiebanden zijn ook voor mij belangrijker geworden.

Ik heb meer respect gekregen voor oudjes. Dat zijn waarden die ik van mijn (Spaanse) vrouw heb meegekregen. Ik kijk nu heel anders tegen mijn oma aan.

Vooral het familiegevoel is in mijzelf veranderd. Ik kijk nu bijvoorbeeld heel anders tegen mijn ouders aan. Ik ben ze meer gaan waarderen.



1 mei 2007

Machtsafstand tussen baas en werknemers veel groter is dan in Nederland.

Nederlanders geven aan dat in Spanje de machtsafstand tussen baas en werknemers veel groter is dan in Nederland.

Er is meer hiërarchie, dat zie je in het hockeyveld ook. Ik word nu aangesproken als “el jefe” (de baas). Er is meer respect. Beslissingen kunnen hier snel geïmplementeerd worden. In Nederland heb je altijd discussie, hier wordt gehoorzaamd.

Ook een Nederlandse chirurge geeft aan dat ze anders aangesproken wordt als in Nederland.

Hier word ik door het personeel “doctora” (dokter) genoemd. Zolang dat spontaan gebeurt, vind ik het wel prettig eigenlijk. In Nederland was ik gewoon Karin. (i.v.m. privacy is naam veranderd)

Uit de gesprekken met de Nederlanders blijkt dat zij ervaren dat kritiek op de baas niet getolereerd wordt en dat aanmerkingen dan ook zelden gemaakt worden.

In Nederland wordt meer naar consensus gestreefd. Nederlanders zijn luidruchtiger, altijd maar in debat. In Spanje is het zo dat als de baas links zegt, iedereen links gaat, ook al is het evident dat ze beter naar rechts kunnen.

In Spanje is de aandacht voor het welzijn van het personeel veel minder. De lonen zijn relatief laag, de secundaire arbeidsvoorwaarden veel slechter en de werknemers hebben weinig inspraak.

Er lekker bij zitten in je werk wordt door het management onbelangrijk gevonden.

Er worden nooit uitstapjes georganiseerd voor het personeel. Men ziet hier nog niet in dat je meer een team wordt van dit soort uitjes. Het is goed om je collega´s ook eens in andere situaties te zien, dat verhoogt de betrokkenheid.

De Catalaanse hiërarchie vinden sommigen wel prettig. Er hoeft met werknemers niet altijd een discussie gevoerd te worden zoals in Nederland en er is meer respect. Toch verlangen de permanent verblijfende Nederlanders minder hiërarchie dan dat de Catalanen gewend zijn van hun managers.

Mijn werknemers vinden mij een ander soort baas. In mijn bedrijf heerst geen hiërarchie zoals ze die gewend zijn. Bij ons is meer teamwerk. Aan het eind van het jaar zet ik ook de schoonmaakster op de stoel, ze krijgt applaus en ook een cadeau. Ze is net zo belangrijk voor de organisatie als anderen.